Tuesday, 29 September 2015

அவ்வளவு


மாலை மயங்கும் வேளை
மந்திரமாய் மனதை
அசைக்கும் மழைக் காற்று
வந்தனள் என்னவள்

மல்லிகைப்பூவும்
மகிழ்ப்பூவும் சூடி
மெல்லியலாள்
அன்னம்போல் அசைந்து
அருகில் நின்றாள்

கண்டவுடன் கவிஞனுக்கு
காதல் கவியாக ஊற்றெடுக்க
கைகளால்
பரபரவென வரைந்து
கண்ணவளின்
கையில் கொடுத்தேன்

படித்தவள்
கண்கள் பனிக்க
உள்ளம் துடிக்க
உடனே
மீண்டுமென் இசைக் குயிலாய்
பிறப்பெடுத்தாள்.

பாடலாய் பாடி
என்னுளம் துளைத்தாள்.
ஆனந்தத்திலென் மனம்
அந்தரத்தில் சுழன்றது.

அருகில் வந்து கேட்டாள்.
என் பாடல் எப்படி
எவ்வளவு பிடித்தது
ஊரளவு, உலகளவு,
நீரளவு, நிலவளவு,
எவ்வளவென்று சொல்லுவேன்?

என் காதலுன்மீது
எவ்வளவோ
அவ்வளவு...!

No comments:

Post a Comment