Sunday, 5 January 2014

தன்னைக் காத்தனளா?

அவளுடலை மறைக்கவெனை
அவசரமாய் அள்ளி உடுத்திக்கொண்டாள்.
அதில்தான் எத்தனை லாவகம்,
எத்தனை நளினம்!
நேரத்தில் பேருந்தை
எட்டிப்பிடிக்க
அவசரமாய் கிடைத்ததை
அள்ளித்தின்று
கைப்பை, சாப்பாடு,
குடையென
பற்றிக்கொண்டு ஓடினாள்.
அவசர பாதங்களை தடுக்காதிருக்க
எனை ஒருகையில் பிடித்தபடி,

நிருத்தத்திலெப்போதும்
நிற்கவே நெருக்கடிதான்,
பேருந்தைக் கண்டால் கூட்டம்
அவளை இடித்துத் தள்ளி ஏறும்.
எப்படியும் முண்டியடித்து
அவளும் ஏறிவிடுவாள்.

முகமறிந்த நடத்துனர், ஓட்டுனரெனில்
அவளேறும்வரை நிற்கும்.
அடுத்தமுறை அவளை காணுகையில்
அவர்முகத்தில்
பற்பசை விளம்பரம்.
பதிலுக்கு முறுவலித்தால்
பச்சையம் வந்து ஒட்டிக்கொள்ளும்.

பேருந்து பயணம்
புண்ணாக்கிப்போகுமவள் மனதை.
நிற்கவே இயலாத
நிலையிலவள்.
அவளைக் காக்க உடுத்தப்பட்ட நான்,
எனைக் காக்க அவளென்றாகிவிட்டது.

மனிதர்களை சார்ந்து வாழ
இங்குதான் கற்கவேண்டும்.
நாற்புறமும் சார்ந்தே
நிற்றலாகி..,

மனிதர்களா?
மனித முகமூடி அணிந்த
அரக்கர்களா?
சிறுவயதினரோ?
சம வயதினரோ?
பெரு வயதினரோ?
இங்குமட்டும்
வயதைக் கடந்த வாலிபம்
விளையாடும்.
எந்நிலை அந்தோ பரிதாபம்.
என்மேல் படர்ந்து
அவளை உணர
அத்தனை உடலும் துடிக்கும்.
எப்படியோ,
தன்னைக் காப்பாற்ரி,
என்னைக் காப்பாற்றி
இறுதிவரை போராடி
இறங்குமிடம் தேடி
இழைந்திறங்குவாள் பாவம்.

இப்படியே ஒவ்வொரு நாளும்,
என்னைக் காத்தனள்,
தன்னைக் காத்தனளா?

No comments:

Post a Comment