Monday, 29 September 2014

அவளில்லா வீடு

























அந்த புழுதியடங்கிய மாலை வேளையில்
தோட்டக்கதவை திறந்ததும்
துணுக்குற்றேன்

வாடிய செடிகளும் பூக்களும்
வீட்டில் அவள் இல்லையென
பட்டென்று உணர்த்தின

வாசல் கதவை திறக்க
விருப்பமின்றி நின்றேன்

முகமலர வரவேற்று
முத்தமொன்று ஈந்து
அத்தனை கதைகளையும்
அவசியமே இல்லாமல் கேட்டு
ஆசுவாசப்படுத்துமென் தேவதை
வீட்டினகத்தில் இல்லையென உணரவே
சற்று நேரம் எடுத்தது

ஒருமணிக் கொருமுறை
பேசிக்கொண்டுதானிருக்கிறாளெனினும்
என்னகத்தேதான் அவள் உறைகிறாளெனினும்
அவளில்லா வீட்டினுள்
அடியெடுத்து வைக்கவும்
அஞ்சுதே நெஞ்சம்

ஒற்றை விளக்கும்
ஒரு அறையும் போதுமென்று
முடங்கிக் கிடக்க நினைக்குதே மனம்

வெளிச்சப் பொழுதுகளில்
வேலையில் சிக்குண்டு கடக்கும் காலம்
மாலையும் இரவுமெனை
வாட்டியெடுக்குதே

என்னை நினைத்து
தவித்தபடிதான் இருப்பாளென்றாலும்
வந்து சேரும்வரையெங்கிலும்
சுற்றத்துடன் மகிழ்ந்து
சுற்றிவரட்டும்
சந்தோஷப் பூங்காவில்
அவளும் ஒரு பூவாய்
மலர்ந்திருக்கட்டும்

அதுவரை அவள் நினைவுக்கு
தோட்ட மலர்களுடன் நான் பேசுகிறேன்

No comments:

Post a Comment