ஜெய் ஹிந்த்

போர்களத்தில் உயிர்கொடுத்து
பகைவர்களை வேரறுத்து
எம்முயிர்கள் காத்திடுவான்
படை வீரன்.
மலையிடிந்து மரமிடிந்து
வீடிழந்து வனமிழந்து
வாழ்க்கையற்றுப் போன
எம்முயிரையும்
இயற்கையிடம் போராடி
பெறுவதென்றால்
பெறும் சுமைதான்.
அவ்வீர்ர்களை
எங்கள் ஒவ்வோரணுவும்
பாராட்டும்,
எம்முயிர் உள்ளவரை.
ஜெய் ஹிந்த்!

நர்த்தகி

அள்ளி முடித்த சேலை
துள்ளிக் குதித்த கால்கள்
விண்ணை முட்டும் பார்வை
விரல்கள் வண்ணச் சோலை

தன்னில் என்னைக் கொண்டாள்
என்னில் நிறைந்து நின்றாள்
அன்பின் ஆழம் கொண்டு
என்னை ஆள வந்தாள்.

கண்ணில் தாளமிட்டு
விண்ணில் பாதம் தொட்டு
மண்ணில் என்னை வென்ற
மந்திரம் தானென்ன?

படித்தது

கணவன் அவசரமாக வேலைக்கு தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். மனைவி அவனுக்கான சமையலை தயாராக்கி அவனுடைய கைப்பையில் வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவர்களின் சுட்டிப் பெண் அடுத்த வாரம் ஒரு வயது நிரம்பப் போகிறது, கையில் கிடைக்கும் பொருளையெல்லாம் எடுத்து வீசி விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.
அக்குழந்தையின் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் ஒரு மருந்து குப்பி இருந்தது. அதைப் பார்த்து விட்டு கணவன் மனைவியிடம் சொன்னான், “அந்த பாட்டில குட்டிக்கு கைக்கு எட்டாம எடுத்து வை, அதில் விஷத் தன்மை உண்டு”, சொல்லி விட்டு வேலைக்கு கிளம்பி சென்று விட்டான்.
சென்ற ஒரு மணி நேரத்தில் திடுக்கிடும் தகவல் அலை பேசியில். அவனது குழந்தை அந்த மருந்தைக் குடித்து விட்டு இறந்து விட்டாள். விரைந்து வீட்டிற்கு செல்கிறான்.
மனைவியைக் கண்டதும் அவன் என்ன சொல்லி இருப்பான்? (அ) என்ன சொல்லி இருக்க வேண்டும்?
அவன் சொன்னது, “அழாதே! நான் உன்னோடு உண்டு!”
அந்த குழந்தையின் இழப்பு அவனுக்கு மட்டுமல்ல, அவளுக்கும் தான். இளங்குருத்தை இழப்பது, அதுவும் தவறுதலால் இழப்பது மிகப் பெறும் வேதனை. என்றாலும், அவளை புண்படச் செய்வதால் என்னக் கிடைக்கும்? அவள் இனியும் வேதனைக்குள்ளாகி அவள் நிலையில் மாற்றம் உண்டாகும். அந்த தருணத்திலும் கணவன் ஆதரவாய் இருந்தால்.......!

புது மலரே!

இரவைக் கிழித்து வரும்
ஒளியின் கீற்றினுடை
காற்றின் திசையுடனே
ஆடும் மலர்களவை..

கோடை கதிர் வெயிலும்
வாடை பனி மழையும்
வாழ்வில் மாறி எனை
வாட்டி வதைத்தாலும்

எந்தன் நிலை உணர்ந்து
எண்ணம் மாற வைத்து
வண்ணம் மலர வைக்கும் உன்
கண்களே புது மலரன்றோ?

கொலைகாரி

 

அவனெழுதிய காதல் கவிதையை

ஆயிரம் முறை படித்து

மயிலிறகாய் பாவித்து

புத்தக அலமாரியில்

பதுக்கி வைத்தேன்.

இரண்டு நாள் அவனெழுத்தைக்

காணாத ஏக்கத்தில்

அவன் கவிதைத் தேடி

அலமாரி திறந்தேன்.

எங்கிருந்தோ வந்த

என் எதிரி,

புத்தகத்தின் இடையிருந்து

மீசையை ஆட்டிக்கொண்டு

மிரட்ட

பதற்றத்தில்

புத்தகம் தவற

ஏற்கனவே நைந்திருந்த

கவிதை தாள்

கிழிந்து போனது,

இது நாள் வரை

எதிரியைக் கண்டு

வெகுண்டு ஓடிய நான்

அன்று வந்த ஆத்திரத்தில்

அவனை அடித்தே கொன்றேன்.

நானும் கொலைகாரியானேன்.

வாழ்வெல்லாம் நீ

கண்ணுக்குள் இமை மூடி உனைத் தேட

கனவுக்குள் கவி பாடும் நீ!

விண்ணுக்குள் உனைத் தேடி நான் போக

விண்மீனில் ஒளிர் மதியாய் நீ!

மண்ணுக்குள் விதையாகி விருட்சமென

மனதுக்குள் வியாபித்தாய் நீ!

பொன்வீணை மீட்ட வரும் மெல்லிசையாய்

பெண்ணே என் வாழ்வெல்லாம் நீ!

அழகு தேவதை

அழகு தேவதையை

அலங்கரித்து வைத்தது  ஏன்?

அழகுக்கு அழகு சேர்த்து

அற்புதத்தைக் காணவா?

வானுரையும் தேவரெலாம்

வந்தாரோ உனைக் காண?

குவலயத்தில் தேவரெலாம்

திகைத் தொளிய

குமரியுனை கைபிடிக்க

நான் வரவா?