கற்கண்டின் சுவை

இமை பேசும் மொழிக்கெந்தன்

இள நெஞ்சம் பரிசாகும்

இதழ் சிந்தும் தேனமுதென்

இதழ் தேடும் வரமாகும்.

சுவையெல்லாம் கூடியிரு

கருவிழியென் களமாகும்.

சுந்தரியுன் கரம் பிடிக்க

சொர்கமேயென் வசமாகும்.

செவிமடலின் மேலசையும்

சிறுகூந்தல் இசையாகும்

செங்கனியின் செழுமையிரு

கன்னத்தின் வளமாகும்.

கவிபேசும் காதலரின்

கனவெனது வரவாகும்.

கண்மணியே நம்வாழ்வு

கற்கண்டின் சுவையாகும்!

தஞ்சமடி

கருத்த இமை விசிறி

விழியோ வெண்மைத்திரி

கருணை மழை பொழியும்

கருமணியோ காந்தமடி

ஓரப்பார்வை வழி

உள்ளம் நுழைந்தபடி

மனதிருளை துடைத்தெறியும்

நீயே எந்தனொளி

சிறுத்த நாசியடி

சிவந்த அதரமடி

இதயச் சிறையமர

வேறென்ன வேண்டுமடி

கன்னக் கதுப்புக் கனி

கவிதை யுந்தன் மொழி

காதல் கொண்டுவுனில்

நானே தஞ்சமடி..!

கவனம் பூக்கிறேன்

கருநிழல் படர்ந்த மணற்பரப்பில்

எனை பதியஞ்செய்கிறேன்

கனிச் சுவையிழந்த மாவிடத்தில்

எனை கொய்யச் சொல்கிறேன்

நெடுஞ்சாலையதன் இருமருங்கில்

அனல் கரையக் கேட்கிறேன்

நிதம் கனத்தவிழி அடர்ந்த இமை

தனில் உன்னை பார்க்கிறேன்

முடிவான ஒரு சொல்லெடுத்து

அதில் முகிலை கோர்க்கிறேன்

மழை கண்ட கனப்பொழுதுகளில்

மனம் விண்டு போகிறேன்

பெருமூச்சின் கனல் பூத்திருக்க

பகலென்றே காய்கிறேன்

படரிரவின் வளர் கருமையினில்

பனிச் சூழ வேர்க்கிறேன்

இதுகாறும் நின் குரலிசையில்

என் கவனம் பூக்கிறேன்

இனி திசையறியா நெடும் பயணங்களில்

எனை கொண்டே போகிறேன்

பாய்ச்சிடடி

கண்ணிமைகள் என் நினைவில் திளைக்க மகிழ்

காதலிசை விழிவழியே ஒழுகுதடி!

தென்னமுதில் திளைத்திட்ட தேன்பாகாய்

தெவிட்டாத இசையுந்தன் மொழிகளடி!

மின்னுமிரு கண்ணொளியில் சிறை கண்டு

மீண்ட எனை கவி மொழியால் தழுவிடடி!

இன்னுமொரு நுதல் கண்ட திலகமதில்

என்னுயிரை கண்டுமனம் மகிழுதடி!

பொன்னுதிர்த்த கன்னமதில் என்மனதை

பொருத்தி வைத்து பார்ப்பதுயென் ஆசையடி!

விண்மறைத்த நிலவொளியை கண்பொதித்து

விரும்புகிறேன் என என்னுள் பாய்ச்சிடடி!

மந்தகாச பார்வை

மந்தகாச பார்வை கொண்ட மனோரஞ்சிதம்
மைய லவள் கூந்தல் மின்னும் மலர் கோபுரம்
அந்திவானம் போலிரெண்டு அதர கோவையும்
அமிழ்து கொண்டு பருக தூண்டும் வேளை மந்திரம்.

நங்கை நாசி நறுமண முல் லைப்பூவின் மணம் கொண்டிட
நாயகனும் இறுகணைத்து சுவாசம் பெற்றிட
மங்கல நாண் பூண்ட மங்கை மார்பில் சாய்ந்திட
மன்னவன் தன் விண்ணுலகம் கண்ணில் காணுவான்

காதல் கொள்ளும்

மின்மினிப் பூச்சியென மிதந்து வந்தனளென்
மென்மன முழுமையுமாய் பரவி நிறைந்தனள்
பன்மொழிப் பாவலரும் எழுதாக் காவியமா மிப்
புவன மெங்கிலுமே வரையா ஓவியமே

அன்ன நடை தளர ஆடும் மலரமுதம்
அலங்கு மதன் மேலே இலங்கும் விழி சுழலும்
பின்னல் முன்வருங்கால் மேடை கண்டதென
பாதம் பாவு மொரு நடனப் பேரழகும்

செந்நிறக் கோவையிதழ் சிந்தும் புன்னகையும்
செங்கண் வரி மலர பொங்கும் ஒளிமழையும்
கன்னக் கதுப்பினிலே திளங்கும் கனியழகும்
காதல் கொள்ளுமெனை கொல்லும் அனுதினமும்

சிறகுதிர்ந்தமனம்

உயிர்க்குடிக்குமுந்தன் விழிக்கதிர்வீச்சில்

உருக்குலைந்தவுளம் உனைக்கொண்டதடி

கயற்விழியாளின் காதல் தேடலில்

கரையுடைந்தமனம் புலம்பெயர்ந்ததடி!

மயில்தோகையென இமைமூடுகளி

மதயானையென எனைக்கொல்லுதடி,

செயல்போதையுற சுவைத்தேனெனவே

சிறகுதிர்ந்தமனம் உனில் சரிந்ததடி !!

காதலின் எல்லை

கருமேக மெடுத்து கூந்தலென இழைத்து

இருவிழியில் மின்னல் ஒளி சிந்த அணைத்து

வழிகின்ற கண்ணிற் கணை யொன்றை முடித்து

தெளியாத வானாய் தன் பார்வை கொண்டாய்.

பிரிவில்லை காதல் உணர்வுக்கு என்றும்

விடைபெற்ற காதல் நெஞ்சத்தில் தஞ்சம்

மொழியற்றுப் போன நிமிடங்கள் சொல்லும்

கொடிமுல்லை யுந்தன் அன்பிற்கென் நெஞ்சம்

உயிர் தொட்ட காதல் உருவான தென்று

உனில் வாழுமெந்தன் உயிர் கண்ட பின்பு

உளத் தேடல் செல்லு வழியெங்கு முந்தன்

நிழல் பூத்து நிற்க நிஜமென்று கண்டேன்!

புரிகின்ற வாழ்வில் தவமொன் றுமில்லை,

புரியாத பேர்க்கு வாழ் வொன்றுமில்லை,

விரிகின்ற வானின் எல்லைக்கு ளில்லை

வழிந்தோட கண்டேன் காதலின் எல்லை!

உதவுமே

நினைவுகளின் ததும்பல்களில்

நீளுமென் இரவுகள்

கனவுகளின் காத்திருப்பில்

புலருமென் விடியல்கள்

தொலைந்திடவும் தொடர்ந்திடவும்

தொடர்பில்லா நிகழ்வுகள்

பருவ நிலை கடந்த பின்னும்

பயிரிடாத உணர்வுகள்

ஏக்க சுழல் எனை வருத்த

இயல்பிழந்த சிறகுகள்

புனைமுகத்தின் வெளிக்கொணரா

சுயமிழந்த சிதறல்கள்

நீண்டதொரு அரவணைப்பின்

நிழல் சுமந்த சுவடுகள்

நித்தமெந்தன் வாழ்விலே

நீர் சுமந்த கோடுகள்

நீயெனக்கு வாழ்க்கையின்

இறந்தகாலமெங்கிலும்

உனை சுமந்த நெஞ்சுடன்

உயிர் சுமக்க உதவுமே!

மலர்வாயா?

பூஞ்சிறகாய் நீயென்னுள்

புதுக்கவிதை படிக்கின்றாய்

தேன்மெழுகாய் நானுன்னால்

மனமுருகி வாழ்கின்றேன்

கனல்காற்றாய் நீயென்னை

தகித்தபடி போகின்றாய்

கார்முகிலாய் நானுன்னை

நினைந்தபடி சுழல்கின்றேன்

சுடுதீயாய் நீயென்னை

சுட்டெரிக்கப் பார்க்கின்றாய்

செந்தமிழால் நானுன்னை

சேர்த்தணைத்து வியக்கின்றேன்

விடுகதையாய் நீயெந்தன்

விடைமறைத்து மீள்கின்றாய்

வேதனையின் சுமை நீங்க

உனை நாடி நிற்கின்றேன்

சில நேர பிழை பொறுத்து

சிந்தனையில் குளிரிருத்தி

எனை மீட்க வருவாயா?

இதழ் பூத்து மலர்வாயா?

வளைக்கரம் பற்றுவேன்

வானுறை மதி யென் கையறு நிலைகண் டெழுதியதோர் கவி

வாசலிலே யவள் காலடியோசை தேடியே ஏங்குதென் மதி

நானொரு பாதி நீயொரு பாதி சொன்னவள் போனதோ விதி

நாதமு மிழந்து கீதமும் தொலைந்து நான் நடப்பது யார் சதி

செவிப்பறை அதிரும் இரைச்சலென் மனதில் எழும்புவதேனோ ரதி

செந்தமிழ் மாலை சூடிட வேண்டி எழுதிய வரிகள் பா ரடி

தவிப்பினில் என்னுள் தன்னிலை இழந்த சூழலும் தோன்று தடி

தேவியே யுந்தன் மடியினில் துயின்ற நாட்களை தேடும் பதி

ஆலிலை கண்ணன் பவளச் செவ்வாயுடன் நம்மிலே உதிப்பா னடி

ஆனந்த கீதம் பாடிடும் காலம் விரைவினில் வருகு மடி

பேரலை சூழ்ந்த தீவினைப் போல் நம் வாழ்வின் நிமிட மடி

பேரிடர் களைந்துன் வளைக் கரம் பற்றுவேன் கவி நயம் கூடிய ப்ரிய சகி!

அசரீரியாக

இருள் சேர் கொடு வனந்தனில் புகை சூழ் கருமரமிடை 
மருள் நீங் குற நடை பயின்றே. மனம் துணிந்தே புது யுகம் தேடிட 
அருள் தானென ஒளிப்பிழம்பென ஆங்கோர் திகழ் வந்தே மெல 
விருப்போ அதில் வெறுப்போ இலை வியப்பே எனைத் தொடரல் கொள 

மதியிடை வந்து கெஞ்சும் சுடும் பிறழ்களில் இளநெஞ்சே என
விடுபடு வென யெந்தன் மன யிசை அசைவுகளதில் முந்தி யெழ
தடை சிதறிட என்னுள் பல மணம் பரப்பிடும் எண்ணம் எழ
வெண்பனியுறை மேகம் கார் முகில் மறைந்திட வான் பரவிட
எந்தனுயர் நிலையிதுவேயென்றொரு அசரீரியாக..!

இனிப்பேனே

முத்தாரம் கேட்ட இளமன்னன் மார்பில்

வித்தாரக் கள்ளி விளையாடுகின்றாய்

கொத்தோடு பூவை விரல்கொண்டு கிள்ளி

அத்தானென் மேலே கணை பாய்ச்சுகின்றாய்

செம்பூவே யுந்தன் இதழ்பூத்த நகையில்

விண்மீதிலாடும் பொன்னூஞ்சல் கண்டேன்

கண்பார்த்த மண்ணின் துகள் மீதிலெல்லாம்

கவித் தேனின் ஊற்று துளிர்த்தாடக் கண்டேன்

நீர் கொண்ட நிலவை வான்மேவிக் காணாம்

நிலமீது பூத்த மலர்மீதும் காணாம்

கார்கொண்ட மேகம் மழை நீரே யாகாம்

கனியேயுன் மீது துளிர்த்த நீரென் உணவாம்

பனித்ததோ உன்மீது துளிர்த்ததோ பெண்ணே நீ

குளித்ததோ பன்னீரைத் தெளித்ததோ அறியேனே

எனக்கது சுவைத்தேனே இனியதைச் சுவைப்பேனே

எந்நாளும் என் வாழ்விலுனைக் கொண்டு இனிப்பேனே

தன்னையே ஈன்றனள்

மன்னவன் மார்பினில் பூத்தனள்

மார்கழி வெண்பனி போன்றவள்

தென்னவன் கைவிரல் தீண்டையில்

தென்றலின் ஸ்பரிசமாய் சிலிர்ப்பவள்

கண்களில் அபிநயம் கொண்டவள்

காதலில் சுகலய மானவள்

என்னுயிர் அவளென சொன்னதும்

தன்னுயிர் கொண்டெனை காத்தனள்.

பெண்மையின் உயர்திணை யானவள்

பெருமை சீர் தமிழினை யாள்பவள்

மென்மையும் திண்மையும் அவளுரு

மேவிட தன்னையே ஈன்றனள்

வந்திணைவாள்

நுதலில் விழுந்த ஓரிழையை விலக்கி

நெளியுமிரு புருவமதை உயர்த்தி,

இதழ் வழிய புன்னகையை புகுத்தி

இயம்பினள் தன் கருவிழியை நகர்த்தி!

வண்டுகளை ஒளி மழையில் பொருத்தி

வெள்ளமென காதலிசை நிகழ்த்தி

பண்டு நிகழ் காமனுரை பரத்தி

வந்திணைவாள் என்னுயிரை மலர்த்தி!

அன்னச்சிறகே

வெண்ணிற நீரோடையில்
கருமுத்து உருண்டோட
கனியே உன் இதழங்கு
எனை மூழ்கச் செய்யுதடி.

அரும்பாத முல்லைப்பூ
அவிழ்ந்தாட மகிழ்ந்தாடி
கரும்பான நாசியிதழ்
கவிசொல்லி விரியுதடி.

வாள்கொண்டு விளையாட
விழி மேலே புருவங்கள்
நீள் நெற்றி பளிங்காக
நிலைத்தன்மை கொண்டதடி.

கன்னத்தின் செழுமையிலென்
கனவெல்லாம் மின்னுதலில்
அன்னச்சிறகே யென் 
அனல் போக்க வருவாயா?

தந்திடு தளிர்கரம்

வெண்மலரில் கற்கண்டை பதித்தபடி விழியிருக்க,

மென்னிதழில் முத்துமலர் கோர்த்தபடி நகையிருக்க,

கன்னமது கவி நிலவின் வண்ணமதில் குழைந்திருக்க,

என்னவளின் எண்ணத்தில் நான் மட்டும் பூத்திருக்க,

சிந்தனையின் படிமத்தில் செதுக்கிய நல் சிறு நகையே,

நந்தவனப் பொன்னிதழில் தன்னுடலைக் கொண்டவளே,

பெண்மையிலே மென்மையுடன் திண்மையையும் தைத்தவளே,

தந்திடு உன் தளிர் கரமென் தனிமையினைத் தவிர்த்திடவே!