முகமூடி

பிய்த்தெறியப்பட்ட முகமூடியில்

படிந்திருந்த பாசச் சுவடுகள்

கரைந்தொழுக

மீண்டுமோர்

முகத்திரையிட்டு

மிடுக்காய் வந்தவனின்

இறுதி நாட்களிலேனும்

உணர்த்தப் படலாம்

களைந்த முகமூடியும்

கசந்த கரைசல்களும்

அவனது பாகமென…

யாசகம் கேட்டாள்(ர்)

இடுப்பில் இழுத்து செருகிய சேலை,

மிகுந்த ஆகிருதி,

மிடுக்கான நடையுடன்

பெண்மையின் கலப்படம்,

தலை வாரி

பின்னலிட்டு,

வளயத்தின்மேல் கொண்டையிட்டு,

பூச்சூடி, பொட்டு வைத்து,

பெண்மையை முன்னிருத்தி,

அடுத்திருந்த வாகனத்தின் ஓட்டுநரை,

அதட்டி(?) யாசகம் கேட்டாள்(ர்)

திருநங்கை குறித்து

படித்தவை மனதில் மின்ன,

அவரையே பார்த்திருந்தேன்

சட்டென திரும்பி

எனைக் கண்டு வேகமாய்

என்னிடம் வந்து,

தலை சாய்த்து,

உதடு சுழித்து

பெண்மை கலந்த

சிரிப்புதிர்த்து,

கை நீட்டினாள்(ர்).

பணமெடுக்க போனவனின் ஓட்டுநர்

 “என்ன சார்,

அதெல்லாம் வேணாம்,

கொடுக்கப் போனா

உங்க கைய பிடிச்சுக்கும்” என

வேகமாய் வாகனத்தை

நகர்த்தி விட்டார்.

அந்நங்கை முகத்தில்

கோபம் துள்ள,

ஏக வசனத்தில்

என்னன்னமோ அள்ளி வீச,

என் முகத்தில்

எவ்வித மாற்றமுமின்றி

கண்ணாடியிறக்கி

கையசைக்க

ஓடி வந்து

நோட்டை பற்றிக் கொண்டு

என் கரத்திலொரு முத்தம்

பதித்துப் போனார்.

வெற்றிலை குதப்பிய

முத்தத்தின் வாசனை

இன்னும் என் கைதனில்...!

பிறந்த நாள்

என்னவளின் பிறந்த நாள்.

என்ன வேண்டுமென

ஆவலாய் கேட்டேன்.

மனதிற்குள்

என்னைத்தவிர

என்ன கேட்பாளென

குறுகுறுத்தது.

அருகில் வந்து

மாலைத் தேநீரை தந்து

மந்தகாசப் புன்னகையை கொண்டாள்.

எனக்கென்ன தேவை?

எல்லாமே தந்து விட்டாய்,

உந்தன் புன்னகைக்கு

தவமிருப்பதைத் தவிர

வேறு பொன்னகையில்

விருப்பமில்லை என்றவளை

ஆசையாய் அரவணைத்து

அன்புடன் முத்தமீந்து,

அழைத்துப் போனேன்

அருகிருந்த ஆசிரமத்திற்கு.

எத்தனை வண்ணமின்னும்,

இதழ்களில் புன்னைகை சூடி

அங்குமிங்கும் ஓடியாடும்

தன்னிலை மறந்த

இளம் பூஞ்சிட்டுகள்

இந்த நாள் முழுதும் நாம்

இங்கிருந்து மகிழலாம்

உன்னை நான் அறிவேனன்பே!

ஒரு தினம் இங்கு வாழ்ந்தால்

உன்மனம் உருகும் நேசம்.

எனக்குமே மகிழ்ச்சி கூடும்

நாமிங்கு நாள் முழுதும்

சேவைகள் செய்வோமடி.

ஒரு தின சேவையிங்கு

ஒரு போதும் போதாதெனினும்

இது ஒரு தொடக்கமென்று

இருவரும் கொள்வோமே..

நமதென்று இருப்போம்

நானென்னை அறிய விழைகிறேன்

அதற்காக என்னை கடக்கவும் முயல்கிறேன்

பிரபஞ்சப் பெருவெளியில்

துகளினும் துகளாய்

அளவிடவியலா அணுவாய் நானிருக்க

நான் நானில்லையெனும் நிலை

நானறியும்வரை

நானெனை உணரவியலுமா

ஐம்புலன்களின் வழியை மட்டும்

இறுகப் பற்றிக்கொண்டு

அதனுள் கண்டவற்றிற்கு

அர்த்தம் கண்டுகொண்டு

எல்லைதாண்டிய பெருஞ்சக்தியை

என்னுள்ளும் புறமும்

அறியும் வழியறியாமல்

நானறிந்தவற்றை மட்டும் உலகமென்றும்

எனை காப்பவரை மட்டும்

இறைவனெனக் கருதிக்கொண்டு

அளப்பறிய பெருஞ்சக்தியை

அறியாமலே இருக்கின்றேனே

நானெவ்விதமோ

அங்ஙனமே நீயுமிருக்க

எதற்கிந்த அழுக்காறு

ஏனிந்த கடுங்கோபம்

இருக்கும் சிலகாலமும்

எனதென்றும் உனதென்றும் இல்லாமல்

நமதென்று இருப்போமே

உனையறிய நீயும்

எனையுணர நானும்

முயற்சிப்போமே...!

உணவை வீணாக்காதீர்

மஞ்சள் காவியடித்து

மஞ்சம் புல்லால் கூரை வேயப்பட்டிருந்த

அவ்வகன்ற கிராமத்து வீட்டின்

கொல்லைப் புறத்தில்

வளைந்த மண் குலுமைகளிரெண்டில்

நிறைக்கப்பட்ட நெல்மணிகள் போக

காது வைத்த பெரிய அண்டாக்கள் நான்கிலும்

புகை மூட்டத்திற்கிடையில்

மாய்ந்து மாய்ந்து அவிந்து கொண்டிருக்க

விறகடுப்பின் வெக்கையில்

வெந்து கொண்டிருந்தனர்

நெல்லோடு அம்மாச்சியும் அம்மாவும்

பள்ளியிறுதி விடுமுறைக்கு போயிருந்த என்னை

முற்றத்துத் தரையில் கோரைப்பாயில்

மாமன்மகன் மோகனுடன்

தூங்கச் செய்திருந்தனர்

அவிந்த நெல்லின் வாசம்

நாசியைத் துளைக்க

நெடி தாளாது

உறக்கம் கலைந்து

மேல் கிடந்தவனின் காலை விலக்கி

பின்புறம் ஓடிப் பார்க்க

சூழ்ந்திருந்த புகைமண்டலத்தின் நடுவே

இருவரும் இருப்பதைக் கண்டு

தூக்கக் கலக்கத்திலிருந்த நான்

திகைத்த நொடி

போய்த் தூங்குடாக் குட்டி

என்ற வார்த்தைக்கு கட்டுப்பட்டு

மீண்டும் பாயில் உருண்டேன்

காலம் பல கடந்தாயிற்று

நாகரீகம் மாற்றிப் போட்டதில்

நகரத்தில் இன்று....

அடிக்கடி நினைவுகளில்

கிராமப் பெண்களின் கஷ்டநஷ்டங்கள்

கைகளில் சோறெடுக்கும் போதெல்லாம்

ஒவ்வொரு பருக்கைச் சோறும்

உணவை வீணாக்காதீர்களென

சொல்லிக் கொண்டே தான் இருக்கிறதின்றும்....

விரைவுப் பாதை

மார்தட்டிக்கொண்ட மயானத்தின் எல்லையில்

இழைந்திருந்த இருட்டுக்குள்

நடைபயின்ற ஊதல்காற்றும்

சற்று நேர அளவலாவலும்

பின்னர் பெருங்கூச்சலும்

இடையிடையே கூன் நிமிர்த்தும் அமைதியும் கலந்து

என்றோ தொடங்கி இன்று மாலை வரை

எரிந்த சடலங்களில் குடியிருந்த ஆத்துமாக்கள்

தான் மனிதனாய் பிறந்து

மிருகமாய் பிறழ்ந்த

பரிதாபக் கதைகளை கலந்துரையாடி

கூத்தாடும் கிளர்ச்சி மிகு வேளையின்

சுவாசமற்ற பிரேத நொடிகளையும்

அதனுள் மிதக்கும் அனர்த்த கணங்களையும்

அழுத்தம் மிகு சோக ரணங்களையும் அறியாது

பல மனித மிருகங்கள்

இளஞ்சிறாருக்கு

இன்னது கற்பிக்கலாமெனும் வரைமுறையின்றி

போதை வஸ்துக்களை கொடுத்தும்

பாலியல் கொடுமைகளால் சிதைத்தும்

தமக்கொரு விரைவுப் பாதையை

சிருஷ்டித்துக் கொண்டிருந்தன

கட்டாந்தரை

காற்றலைந்த கட்டாந்தரை மேட்டில்

வீற்றிருந்த ஒற்றை மரத்தின் வேர்கள்

ஆழப் புதைந்து அகல விரிந்து

மண்ணின் சின்னச் சின்ன விரிசல்களை

இழுத்துப் பிடித்திருந்தன

என்றோ விதையூன்ற

காரணமாயிருந்த

கருங்குருவியின் சேயொன்று

தனதுரிமை எனக்கருதி

சிறு கூடொன்றை பணிந்திருந்தது

மரத்தின் பழங்களின்மேல்

மையலில்லாத மாரீசன்

குருவியையும் கூட்டையும் குறி வைத்து

அடிமரத்தை மாய்ந்து மாய்ந்து

வெட்டிக்கொண்டிருந்தான்

உடல்களைத்து உதிரம் சுண்டிப்போக

என்றோ வாங்கிவைத்து

எடுக்காமல் விட்டிருந்த

நஞ்சொன்றின் நினைவு வர

ஓடிச்சென்று எடுத்து வந்து

ஒவ்வொரு வேரிலும் விட்டு வைத்தான்

வீழ்ந்தது மரமும், குருவியும்

கூடும் மட்டுமல்ல

வேரிழந்த வெடிப்புகள் பெரிதாகி

கட்டாந்தரையே காணாமல் போய்விட்டது

இறைவன்

இரைஞ்சும் கரங்களில்

ஈகை புரிபவன்

புண்ணியம் பெறுவதன் காரணம்

பிச்சை பெற்றவர்

இறைவனாதலால்...

வண்ணக் கனவுகள்

கருப்பு வெள்ளை இரவுகளால்

எப்படி அவ்வண்ணப் படிவங்களை

வரையமுடிந்ததென

நீண்ட நாட்களாக

எனக்குள் நிலைத்திருந்ததொரு கேள்வி

இரவுகளில் பெரும்பாலானவை நீட்சியற்றும்

நிலைகுலைந்தும் முடிந்திருந்தமையால்

பெரும்பாலான அக்கனவுகளின் பக்கங்கள்

அடிக்கோடிடப்படாத வார்த்தைகளால்

அவசரமாக நிரப்பப்பட்டிருந்தன

குற்றுயிராய் கிடந்த அவ்விரவுகளின்

வலியோசையில் விளைந்த

விழியோர நீர்த்துளிகளினால்

முக்கியமற்றவையெனும் கருத்தில்

கரைக்கவும் பட்டிருந்தன

இயலாமையிலும் கையறு நிலையிலும்

கசிந்த கண்ணீர்த்திவலைகளை

சுமந்திருந்த சிற்சில பகல்களின்

தொடக்க விளிம்பில் இழைந்தடங்கிய

ஒரு சில இரவுகளில்

பிறந்த கனவுகள் மட்டும்

வண்ணமயமாக இருந்தன

இயலாமையின் வெளிப்பாடாய்

ஏக்கமும் தாக்கமும்

சுமந்திருக்கும் கனவுகளெனில்

தம்மில் அவை வர்ணம் பூசிக்கொண்டதெப்படி

இயலாமை சுமந்த துடிப்புடன்

ஆழ்ந்த வலியையும் பொதிந்த

என்னைப் போன்ற இதயங்களின் கூட்டில்

நம்பிக்கை பூக்கள் மலர்ந்து

வண்ணங்களை நிரப்பியிருக்கலாமோ...!