கன்னக் கதுப்பு

மெத்தென்ற நின் கன்னக் கதுப்புகளில்

நித்தமும் என்னிதயம் தொலைக்கிறேன்

சிறகுதிர்க்கும் பறவை

என் வார்த்தைகளுக்கிணங்க

சிந்தனை விடுத்து

ஒவ்வொன்றாய் சிறகுதிர்க்கிறாய்

வான் நிறைந்த மேகத்துகள்களிடையே

உன் பறத்தல் எளிதாயில்லையென அறிந்தும்

இடை நிறுத்தமில்லா பயணத்தில்

எவ்வாறேனும் தற்காலிக இருப்பிடம் தேடென்று சொல்லி

சிறகுகளை கவர்வதிலேயே கவனமாயிருக்கிறேன்.

அன்பு மொழிக்கு

அத்தனையும் தரத் தயாராயிருக்கும் நீ

தானிழந்தவற்றின் மதிப்பறியாததை போல

எந்தன் அன்பே அளப்பரிதெனெ புன்னகைக்கிறாய்

இறுதி இறகும் உதிர்ந்த பின்னரே உணர்கிறேன்

இனியொருபோதும் ஒட்டாத சிறகாய்

உன்னையே எனக்காக

இழந்துவிட்டிருக்கிறாயென..

பதுக்கல்

விழித் திரையில்

நின்னை

பதுக்கிக் கொண்டேன்

மன வெளியில்

நீங்காமல்

சுழல விட..

பிடிக்கும்

மடிசாய்ந்து

இன்சுவை கதை பேசி

இனித்திருந்த பொழுதொன்றில்

மெல்லிய மந்தமாருதத்துடன்

பவழமல்லி வாசமும் இணைந்துவர

அகம் நிரப்பி சுவாசித்த நொடி

அவளின் நேச சுவாசம்

அதனினும் மணமானதென சொன்னேன்

புன்முறுவல் பூத்து

கண்ணிமைகள் படபடக்க

கனிமுத்தமொன்று ஈந்து

ஆவலுடன் கேட்டாள்

தன்னை எவ்வளவு பிடிக்குமென

ஒரு நொடி

என்ன சொல்லவெனத் திகைத்து

மறுமொழி பகர்ந்தேன்

அவளுக்கென்னை பிடிப்பதைவிட

ஒருதுளி அதிகமென

சிலிர்த்த காற்றுதிர்த்த மலர்களுடன்

சிரிப்பையும் அவளுதிர்க்க

வெற்றிகொண்டவனாய்

வினவினேன்

என்னை எவ்வளவு பிடிக்குமென

நிஜப்பிரியை யவள்

நிதானித்துச் சொன்னாள்

நம்முடைய அன்பான

மகளை பிடிக்குமளவென்று

கவிதைகளும் கற்பனைகளும்

மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில்

மூழ்கடிக்கலாம்

உள்ளத்திலுதிக்கும்

உண்மை வார்த்தைகளேயென்றும்

உறுதியாக நிலைத்திருக்குமென

உணர்ந்தபடி

என்னையறியாமலென் விழிக்கசிய

உப்பு நீரை உதடுகொண்டு

ஒற்றியெடுக்கத் தொடங்கினாள்...!

அடையாளம்

பிடிவாதங்களே உனது அடையாளங்களாய்

இருப்பினும்

அதன் அபிமானங்களே

என் பிடிமானங்களாய்...

நானுன்னை ஏற்கிறேன்

ஆனந்தம் நின்னகமெங்கும்

நிரந்தரமாய் 

நிறைந்திருக்கவேண்டுமென

நான் வேண்டியிருக்க

ஒற்றைச் சொல் கேட்டு

உருண்ட விழிநீர் மறைத்து

புறமிருந்து வந்தவனுக்கு

பொய்ப்புன்னகை ஈந்து நின்றாள்

இதய ஓசைகளின்

லயமறிந்தவனுக்கு

அவள் இயல்பிலில்லையெனத்

தெரியாமல் போகுமோ

கரம் பற்றி

இறுகணைத்து

நுதலிலென்னிதழ் பதித்து

என்னவாயிற்று என்றேன்

ஒன்றுமில்லையென

ஒளித்திருக்க முயல

மடியணைத்து

தலைகோதி

மீண்டும் என்னவென

யாசித்தேன்

மறுமொழியில்லையெனினும்

விழி திரண்டு

விடை சொன்னது

குறையற்ற மனிதனிக்

குவலயத்திலில்லை

குற்றம் சொல்லும் நபர்கள் தம்மை

திரும்பிப் பார்ப்பதில்லை

நீயென்னை

நிறைகுறையாய் ஏற்பதுபோல்

நானுன்னை

அப்படியே ஏற்கிறேன்

எத்துணை பேர்

குறை சொல்லித் திரிந்தாலும்

மற்றவரைப் பற்றிக்

கவலையெதற்கு

உன் அகிலமென நானிருக்க

ஆரணங்கே கலங்காதே

அன்பை மட்டுமே பொழிவேன்

ஆருயிரே வா என்றேன்

உடல் சாய்ந்து

உயிரொட்டிக்கொண்டாள்

சிரிப்பழகி!

முத்துக்கள் சரம் கோர்த்து

மென்னிதழால் புன்னகை பூத்து

ஆழ்மனதில்

ஆயிரம் மின்னலை விதைக்கிறாய்

அறுவடை செய்து

நம் வாழ்வெலாம்

தூவி விட

கரம் கோர்ப்பாயா?

வண்ணக் கனவு

வெறுமையாய் இருந்த

என் கனவுலகில்

வண்ணம் பூத்து

புது மலர் வாசம் பரப்பி,

நேசம் கொண்டு

நினைவெலாம் மகிழ்வைத் தூவி,

வாழ்வினிமை கொள்ள

வைத்தவள் நீ!

குறிப்பேட்டில் பெயர்

அந்த மேசை மேலிருந்த

வட்டக் கண்ணாடியின் மேல்

பரப்பப்பட்டிருந்த குறிப்பேட்டுக் காகிதத்தில்

நூற்றுக்கு சற்றே குறைந்த எண்ணிக்கையில்

பெயர்கள் வரிசை படுத்தப் பட்டிருந்தன

அதிகாலை பணிக்கு வந்த அலுப்புத் தீர

இருகை நீட்டி சோம்பல் முறித்துவிட்டு

எதிரில் வைக்கப்பட்ட தேநீரை உறிஞ்சியபடி

பெயர்பட்டியலை வாசிக்கலானான்

ஒவ்வொரு பெயருக்கும்

உள்ளத்தில் உயிரோவியமொன்று

எழுந்து கொண்டிருந்ததன் உவகை

முகத்தில் பிரதிபலித்தது

ஓரிரண்டு பெயர்களால்

நினைவுகள் தூண்டப்பட்டு

வருத்தங்கள் சில நொடியும்

மகிழ்ச்சி சில நொடியுமாக

மாறி மாறி மறைந்தன

சில பெயர்கள்

சிற்சில நிகழ்வுகளுடன்

இணைக்கப்பட்டிருந்ததால்

வேகமாக அவற்றை கடப்பது

எளிதாயிருந்தது

அவளின் பெயரை வாசித்தபோது மட்டும்

அகலிகையாய் உயிர்த்தெழுந்த

ஆனந்தக் கனவுலகம்

விழிகளுக்குள் விரிவடைந்தது

அடுத்தபெயருக்கு செல்ல

ஆவல் பிறக்காதிருக்க

வலுக்கட்டாயத்தினால்

கீழிறக்கிய பார்வையில்

விழுந்த அப்பெயரின்

வாசனை நாசியை தொடவில்லை

நெடு நேரம் உற்றுப்பார்த்தும்

நினைவுகளின் சண்டித்தனம்

அடிவாங்கும் அடிமாடாய்

அடங்கிக்கிடந்தது

எழுதப்படாத பக்கங்களாய்

வாசிக்கப்படாத புத்தகமாய்

முனைப்பில்லா பெருவெளியாய்

அழுந்தத் துடைக்கப்பட்ட மனப்பலகையாய்

நிர்மலமாக அது இருந்தது

குறிப்பேட்டை மூடி

கண்ணிமைகளையும் அடைத்தபடி

ஆழ்மனதில் அப்பெயரை குறித்த உணர்வுகளை

விசாரிக்கச் சொன்னான்

வெகு நேரம் கழித்து

விடையொன்று வந்தது

அப்பெயர் அவனுக்கே உரித்தானதென்று..

உனைத் தேடி

தெளிவற்ற வானம் தந்த

நிழல் பாதையில்

பூத்துவாலையாய்

நீர் திவலைகள் மேல் தெளிக்க

பாதச்சுவடுகள்

பதியாமல் நடந்தபடி நான்

வேட்கையற்ற பொழுதுகளில்

என்னுள்ளம்

விரவி கிடக்க

ஓசையற்ற சங்கீதம்

செவிகளில் மட்டும்

இதழ் தொட்ட

துளி மழை நீரில்

உன் விரல் தொட்ட

மருதாணி வாசம்

எப்படி வந்தது

நிலம் பதிந்த

நீர் திட்டுகளில்

விளக்கொளியின்

வர்ண ஜாலங்களிலும்

உன் புன்னகையே

பூத்து கிடக்கிறது.

கனவு தேசத்து பாதையிலே

கரம் பிடித்த வேளைகள்

மீண்டும் மீண்டுமென் நினைவில்

சுவை கூட்டப்பட்ட

செந்தேனாய்

சிதறி ஓடுகிறது.

மழை நீரில் நனைந்தாலும்

உள்ளுக்குள் தாகம்

ஊற்றாகப் பெருகி

உமிழ் நீரையும்

வற்றிப்போக செய்ய

துவளும் பாதங்களை

திருத்தி நேர் வைத்து

உனைத் தேடி

உனைத் தேடி,

இனியும்......