நான் நானாக

மருதாணியிட்ட கரங்களில்
பூத்த செவ்வழகோடு
விழி பொத்தி
மென்பாரம் முதுகிலழுந்த
சங்கு கழுத்தை தோளிருத்தி
கனியிதழால் செவிமடலுரசி
பிறமொழியில்
அம்மூன்று வார்த்தையை உதிர்த்தாள்

வானெங்கும் விண்மீன்கள் எனை நோக்கி
வர்ணப்பூக்களை சொரிந்தன
மேனியெங்கும் மலர்த்தென்றல்
தழுவி நழுவிப் போனது
பூலோகமுழுமையும்
மலர்ச்சோலையாய் பூத்திருந்தது
குளிர்மேகம், தண்ணிலவு என
எல்லாமெனை
இன்பபுரிக்கு கொண்டு சென்றன

ஐராவதம், நந்தி, கருடன், மயிலென
கடவுளர் அவர்தம் வாகனங்களை
எனக்கென அனுப்பி
உலகைச் சுற்றிப் பார்க்கவைத்தனர்

செவிப்பறைகளில் இளையராஜா
சங்கீதமாய் இழைந்தார்
செந்தமிழ்த்தாய் தனது ஒராயிரம் கவிதைகளை
ஒரே சமயத்தில்
கற்றுத்தந்து முடித்திருந்தாள்

இத்தனை காலம் சொன்னதில்லையா?
உண்டு
இதுகாறும் நான் உணர்ந்த்தில்லையா?
உணர்ந்திருக்கின்றேன்
இன்றென்ன புதிதாய்?
ஆம்,
நான் புதியவனாக
நான் அழகனாக
நான் தகுதியுடையவனாக
நான் நானாக
இன்றுதானே உணரப்பட்டிருக்கிறேன்
ஏற்கப்பட்டிருக்கிறேன்..

அதன் ஆனந்தம்
நீங்களும் உணருகையில்
இவையெல்லாம் உங்களுக்கும் நடக்கலாம்...!

எனது அழகான கனவு

கச்சிதமான அக்கனவுக்குள்
ஒரு அழகான கவிதை வரையப்பட்டிருந்தது

இயற்கையின் பச்சை வர்ணங்களற்று
கருப்பு வெள்ளை சித்திரமாகத்தான் இருந்தது

நறுமணம் நிறைந்திருந்ததாகத் தோன்றினாலும்
அவை பூக்களில் பிறந்ததாகத் தோன்றவில்லை

உணர்வுகளின் இரைச்சலையும் மீறி
நிசப்த சங்கீதத்தால் இழைக்கப்பட்டிருந்தது

கனவின் செல்லுலாயிட் சித்திரங்களினூடே
உரக்கக் குரைத்துக்கொண்டிருந்த தெருநாயும்
உள்ளுக்குள் தவித்துக்கொண்டிருந்த மனநாயும்
ஒன்றெனவே தோன்றியது

எந்தவொரு வரியும் வாக்கியமும்
என்றோ படித்த
எங்கேயோ கேட்ட கவிதையாகவோ
கவிதையின் கருவாகவோ இருக்கவில்லை

ஒற்றை பக்கத்திலெப்படி
ஓராயிரம் நிகழ்வுகளை புதைத்துக் கொள்ளமுடியுமென
கேள்வியெழும்போது
உனதொற்றைப் பார்வை
மனிதனின் அத்தனை உணர்வுகளையும்
பதுக்கிக்கொன்டிருந்தது
ஒப்பிட ஏதுவாயிருந்தது

அக்கனவின் சாராம்சமோ, விவரிப்போ
உங்களுக்கு அவசியப்படாது

ஏனெனில்
எனக்கு அழகாகத் தோன்றுவது
உங்களுக்கும் அப்படி இருக்கவேண்டுமென
அவசியமில்லையே..!

கண்ணீரெனும் ஆயுதம்

அவ்வழக்காடு மன்றத்தில்
தீர்ப்பாளாராகவும்
வழக்காடுபவராகவும் அவளேயிருக்க

கூண்டில் நிறுத்தப்பட்ட எனக்கு
கேள்விகளுக்கான பதிலளிக்க
அதிகாரமளிக்கப்படாத நிலையில்

வீசப்பட்ட வினாக்களின் வீரியத்தில்
விடையளிக்க இயலாமலும் போக

குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டு
தண்டனை உறுதி செய்யப்படுமெனும் எண்ணத்தில்

ஏவுகணைகளை எதிர்கொள்ளத் தயாராக
இரு செவிகளையும் மடக்கி
கேடயமாக்கி காத்திருந்தேன்

அந்தோ அந்நொடி
அவள் விழியுதிர்த்த ஒற்றைத்துளியில்
என் சகலமும் ஆடிப்போக
எண்சாண் உடலை வீழ்த்திச்
சரணடைந்தேன்

என்ன ஒரு ஆயுதமடா சாமி….!!!!

வார்த்தையம்புகள்

உணர்வேறிய வார்த்தைகளின்
உற்சவ நாளது

ஒவ்வொன்றாக வெளிவரத் தொடங்கியவைகளில்
ஒன்றுகூட தனதிருப்பிடம் மாறாமல்
தனித்தன்மையுடன்
இயல்புத்தன்மை கெடாமல்
கோர்வை கலையாமல் இருந்தன

முழுமையும் தெளிவும் பொருந்திய அவை
நாக்கு நாணேற்றப்பட்டு
சென்றடையும் இடங்களை
அம்புகளாய் தாக்குமென்பதில் ஐயமிருக்கவில்லை

சுக்ரீவனை திருப்தி செய்ய
ஏழு மராமரங்களை ஒருசேரத் துளைத்த
இராமனம்பு போன்று
எத்தனை தடையுத்தரவு வரினும்
அவற்றையுந் துளைத்து
அகமகிழ தயாராயிருந்தன அவ்வார்த்தைகள்

தண்மையும் திண்மையும் பெற்றிருந்ததால்
எய்பவனின் எண்ணங்களை
எளிதில் கொண்டு செல்ல
ஏதுவாகதும் இருந்தன

வீழ்த்த முனைந்து
விழிதிறந்த வார்த்தைகளினெதிரில்
அன்பெனும் அருங்கேடயமிருக்கக்கண்டு
ஒவ்வொன்றும் தொண்டைக்குழியில் தங்கி
அகத்தில் கரையத் தொடங்கின

பிரிதொரு நாளிலவை
வெளிவர நேருமானால்
முந்தைய வீரியம் இராதெனத் தெரிந்தே
புதிய சில வார்த்தைகளை தேடியெடுத்து
பக்குவப்ப(ட)டுத்தத் தொடங்கினேன்..!

இனி என்ன நடக்கும்

இருளடர்ந்த கொடும்பாதையில்
கைத்தடியுமற்ற அந்தனின் தளர்ந்த நடையுணர்ந்து
ஒளியூட்ட வந்தவொரு விளக்கு
எல்லைவரை உடனிருந்து
எத்தவைக்குமென இருமாந்திருந்தான்

விழியற்றவனின் இறுமாப்பு
வீதியோர சாக்கடையில்
வீழ்த்தப்படுமென உணராது

உரிமையுடன் விளக்கை
உற்று உற்றுப் பார்த்து நடந்தான்

பஞ்சடைந்த விழிகளில்
படர்ந்த வெளிச்சம் சிறிதெனினும்
அரவங்களை தவிர்ப்பதற்கு
அது போதுமாயிருந்தது

வரப்போகும் அதிகாலை வெளிச்சம்
போதுமெனச் சொல்லி
விடியலுக்கு முன்பான கருக்கலின் மையிருட்டில்
கை நழுவிப் போனதந்த திருவிளக்கு

தவிப்புடன் கைதுழாவியவனின் கண்களில்
தூரேயொரு வெளிச்சம் தெரிகிறது

அதற்கப்பால் புகைவண்டியின் சப்தமும் கேட்கிறது

எனினும் கிட்டிய வெளிச்சத்தை பற்றிக் கொள்ள
நடந்துகொண்டிருக்கிறான்

இனி என்ன நடக்கும்?

மயிற்பீலி வருடல்

வெறுப்பு திராவகச் சொட்டுகள்
விரல் நுனி வழியே வடியத் தொடங்கி
எழுத்தாணியின் முனையில் தொக்கி நின்றன

பனையோலைச் சுவடியில்
பதியப்பட்ட எழுத்துக்களில் சிலச் சொட்டுக்கள் சிந்த
துளையான எழுத்துக்கள்
துவாரங்கள் வழியாக சிரிக்க முயன்றன

அமைதி ஆச்சரியம் ஆனந்தமென
உணர்வுகளில் இழைந்த அவ்வெழுத்துக்கள்
உறுதியிழந்த நிலையில்
ஒவ்வொன்றாய் சிதறத் தொடங்கின

வசந்த காலத் தென்றலும்
அடுக்குமல்லியின் வாசமும்
தென்மேற்கு மழையின் சாரலுமாக
சுகமாயிருந்த வார்த்தைகளின் மூலங்கள்
திசைக்கொன்றாகி
துயரக் காற்றில் கலந்தன

அடுத்த மழைகாலத்திற்கு முன்பாக
அவ்வெழுத்துக்கள் வரக்கூடுமென
தனக்குள் சொல்லிக்கொண்ட விரல்கள்
அதற்குமுன்பாக

திராவகம் தின்ற தன்னை
தற்காத்துக்கொள்ள

ரணமானவை வடுக்களாக மாறா வண்ணம்
மயிற்பீலி வருடலால் மருந்திட்டு
காத்திருக்கத் தொடங்கின

நெடுஞ்சாலை

எந்நாளும் ஓய்வில்லாத
பல்லாயிரக்கணக்கான வாகனங்கள்

மிதிவண்டி தொடங்கி
பேருந்து வரை
பேதமின்றி உருண்டபடி

கனரக வாகன்ங்களும்
கட்டை வண்டிகளும் கூட
களைப்பின்றி பிரயாணித்தபடி

அவசரக் குடுக்கைகளின்
ஆவேசத் திருகலில்
அடிபட்டுத் தெறிக்கும்
இரத்தத் துளிகளின் வாடை
எனக்குப் பிடிக்கவில்லையென
யாரிடம் சொல்ல

உறக்கமில்லா யாத்திரைகளும்
ஓய்வில்லா ஓட்டுநர்களின்
பிழையான விரட்டல்களும்
கொலையுதிர்சாலையாய் எனை
கோரமாக சித்தரிப்பதை
நான் விரும்பவில்லையென
எவ்விதம் சொல்ல

எவ்வாறாயினும்
இனிதான பயணத்திற்கு
என்னை உபயோகப் படுத்துபவருக்கு
நானென்றும் உதவுபவனாகவே

மனிதர்கள்தான் தம்மிலும் எம்மிலும்
தரம் பிரித்துக்கொண்டிருக்கின்றார்கள்

நானெப்போதும்
அனைவரையும் ஒருபோலே ஏற்று
பயணப்பட உதவி செய்துகொண்டுதான் இருக்கிறேன்

மகத்தானப் பிறப்பாம் இம் மனிதவுயிர்களின் மகத்துவம் உணர்வீரா
சாலைப் பயணங்களில் மாண்டு போகத் துடிக்கும்  மாண்பு மிக்கோரே